باجو: هرگز آن 80 هزار نفر را فراموش نمیکنم
روبرتو باجو، اسطوره فوتبال ایتالیا، در بیستمین سالگرد خداحافظی از فوتبال خاطرات آخرین بازیاش در سن سیرو را مرور کرد.
![باجو: هرگز آن 80 هزار نفر را فراموش نمیکنم](https://static.farakav.com/files/pictures/01181605.jpg?w=800)
به گزارش "ورزش سه"، روبرتو باجو، اسطوره ایتالیایی، به بازی آخر خود به عنوان یک فوتبالیست حرفهای نگاهی انداخت و خاطره حضور در سن سیرو را به یاد آورد.
دقیقا 20 سال پیش در چنین روزی، مهاجم سابق یوونتوس و فیورنتینا قبل از آویختن کفشهایش، آخرین بازی خود را برای برشا انجام داد و به یک دوران باورنکردنی 22 ساله پایان داد. باجو در سال 1993 برنده توپ طلا شده بود.
باجو با وجود مصدومیتهای دردناک متعدد در طول دوران حرفهای خود، همچنان ثابت کرد که یکی از بهترین بازیکنان تاریخ ایتالیاست. خلاقیت، تکنیک شگفتانگیز و مهارت در گلزنی، او را به یکی از ترسناکترین مهاجمان فوتبال جهان در دوران اوج خودش تبدیل کرد.
![2022660](https://news-cdn.varzesh3.com/pictures/2024/05/16/D/ikso50em.jpg?w=791)
در مصاحبه با جورناله دِبرشا، باجو در مورد آخرین بازی خود در 16 می 2004 برابر میلان در سن سیرو صحبت کرد: "من هنوز به خوبی آن یکشنبه را در زمین، مقابل تماشاگران شگفتانگیز سن سیرو به یاد دارم. 80 هزار هوادار همگی ایستادهاند تا تشویقی داشته باشند که هرگز نمیتوانم آن را فراموش کنم و آن را به عنوان یک خاطره گرانبها و مملو از سپاس و قدردانی در قلبم نگه میدارم. در آن لحظه، فهمیدم که من هم کار خوبی انجام دادهام."
او با اشاره به دوران حضورش در باشگاه برشا گفت: "برشا… باید بگویم به هر باشگاهی که میرفتم روابط بسیار زیبایی برقرار میکردم، اما برشا در واقع چیزی متفاوت را به من نشان میداد. و این به لطف رئیس بزرگی مانند جینو کوریونی بود که خاطرات خوبی را رقم زد. و سپس از مربی، کارلو مازونه تشکر میکنم که دوست داشتم با او ملاقات میکردم و بهخاطر انسانیت و صداقتش بیرقیب بود. واکنون باید صحبتهایم را قطع کنم چون وقتی در مورد آنها صحبت میکنم، احساساتی میشوم…"
![2022661](https://news-cdn.varzesh3.com/pictures/2024/05/16/D/k5scare1.jpg?w=791)
باجو همچنین گفت که چرا در پایان فصل 04-2003 تصمیم به بازنشستگی گرفت و چگونه توانست با وجود مشکلات این کار را انجام دهد: "تصمیم به خداحافظی هرگز برای کسی آسان نیست و طبیعتاً برای من هم همینطور بود. خیلی به آن فکر کردم، اما همه چیز پیچیدهتر و دشوارتر شده بود. هرگز نمیتوانستم بدون ارائه بهترین اشتیاق، ذهنیت و خلاقیت به زمین بازی بروم، برای همین احساس کردم که آن سال آخرین فصل دوران حرفهای من است. باید با چالشها روبهرو شد و رویایی را دنبال کرد. این رویا برای من، تا زمانی که میتوانستم، همیشه این بوده که فوتبال بازی کنم چون همیشه زیباترین بازی جهان باقی میماند."